Het wordt anders

De afgelopen maanden waren intens. Veel telefoontjes, gesprekken aan keukentafels, het voorbereiden van diensten en het begeleiden van families in een moeilijke periode. De feestdagen gingen dit jaar bijna ongemerkt voorbij. Het werk vroeg veel aandacht, soms meer dan er eigenlijk was.

In die periode merkte ik opnieuw hoe dankbaar en bijzonder, maar ook hoe zwaar dit vak kan zijn. Zeker wanneer het gaat om mensen die je persoonlijk kent, of wanneer het verlies dichtbij komt. Dan raakt het niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk.

Ik voelde al langer dat het werk me meer energie kostte dan vroeger. Niet het begeleiden van families, want dat heb ik altijd met liefde gedaan, maar het altijd “aan” staan. Altijd bereikbaar zijn, altijd klaar moeten zijn om te gaan. Geen weekend echt vrij, weinig avonden helemaal voor mezelf.

Met die gedachten liep ik al een tijd rond. Een paar weken geleden wist ik het zeker: Ik ga stoppen als uitvaartverzorger. Dat besluit neem ik niet licht. Dit werk zit in mijn vezels en ik heb het altijd met toewijding, betrokkenheid en oprechte aandacht gedaan. Wel blijf ik me beschikbaar stellen als ritueel begeleider (uitvaartspreker).

In tegenstelling tot een uitvaartondernemer, die zich vooral richt op de organisatorische kant, richt ik me als ritueel begeleider op de inhoud van de afscheidsbijeenkomst. Samen met de nabestaanden geef ik vorm aan het afscheid met teksten, gedichten, muziek en beelden. Wilt u graag gebruik maken van mijn diensten, dan kunt u mij rechtstreeks blijven benaderen of via de uitvaartondernemer die voor u een afscheid gaat regelen.

Momenteel werk ik samen met een rouwtherapeute aan een vervolg op de rouwgesprekken die ik enkele jaren geleden heb georganiseerd. Daarover later meer. Mede door de opleiding stervensbegeleiding en mijn ervaring als coördinator van meerdere hospices blijf ik zo nu en dan nog cursussen verzorgen voor vrijwilligers van
hospices in de omgeving.

Hoewel het dus geen definitief afscheid is, wil ik toch graag een dankjewel zeggen.
Aan alle families die mij hun vertrouwen gaven in een van de moeilijkste periodes van hun
leven: dank voor de openheid, de gesprekken aan de keukentafel, de tranen en soms ook
de lach. Dank dat ik naast jullie mocht staan.

Nu kies ik voor wat meer rust, voor meer regelmaat en privéruimte. Voor tijd die niet wordt onderbroken door een telefoon die elk moment kan gaan. Het wordt anders, en dat is goed. We komen elkaar vast nog wel eens tegen, als ritueel begeleider, bij een rouwgesprek, of gewoon in het dorp (bij de Jumbo).

Nogmaals: dank jullie wel en alle goeds,
Wilma